19 Ιανουαρίου 2016

Οι πρώτες μέρες...


Σήμερα, έπεσε στην αντίληψη μου το παρακάτω κείμενο και θυμήθηκα κι εγώ "τα δικά" μου. Πώς ήταν οι πρώτες ώρες στο σπίτι με τη πρώτη μου κόρη. Θυμάμαι την απόλυτη σιωπή που επικρατούσε στο σπίτι και εμένα με τον καλό μου να μην μιλάμε, όχι γιατί δεν είχαμε τι να πούμε, αλλά γιατί δεν ξέραμε πως να διαχειριστούμε και να εκφράσουμε όλο αυτό που βιώναμε έτσι απλά και απότομα...
Αυτές τις ώρες δεν πρόκειται να τις ξεχάσω ποτέ!
Πρόσφατα με πλησίασε μία φίλη μου που έγινε πρόσφατα μανούλα(για πρώτη φορά)  και με ρώτησε: «Σου φάνηκαν δύσκολες οι πρώτες βδομάδες της μητρότητας; Περίμενα χαριτωμένα ρουχαλάκια και γλυκές αναμνήσεις αλλά δεν φαντάζεσαι πόσο πολύ έχωκλάψει και κλαίω ακόμα».
Θέλετε την αλήθεια; Οι πρώτες εβδομάδες ήταν δύσκολες και ορισμένες μέρες μάλιστα ήταν απλά άθλιες. Ορίστε, το είπα.
Έκλαψα, ενοχλήθηκα, ξαναέκλαψα, αναρωτήθηκα τι στο καλό κάνω, αναρωτήθηκα αν ήμουν έτοιμη να γίνω μαμά, κουράστηκα, έκλαψα και πάλι, ήθελα να βάλω τις φωνές κάθε φορά που έβλεπα τον άντρα μου, έκλαψα, εξουθενώθηκα και… ω, σας είπα ότι έκλαψα; Μα πιο πολύ θύμωσα πραγματικά με τον εαυτό μου που δεν ζούσα την εικόνα και το όνειρο που είχα για τη «μητρότητα». Ένιωθα μια αποτυχημένη. Επέτρεψα στις φαντασιώσεις μου περί μητρότητας να καθορίσουν το τι είδους μαμά ήμουν.
Οι πρώτες εβδομάδες της μητρότητας, παρόλο που ήταν πολύ γλυκές, ήταν επίσης μία τεράστια μεταμόρφωση. Κάθε διαφορετική και μοναδική πτυχή της προσωπικότητας μου προτού έρθει το μωρό μου στον κόσμο έμοιαζε να έχει εξαφανιστεί. Λειτουργούσα διαφορετικά, ενδιαφερόμουν διαφορετικά και σκεφτόμουν διαφορετικά. Είχα αλλάξει για πάντα…
Θυμάμαι τη σκληρή πραγματικότητα όταν ο άντρας μου γύρισε πίσω στη δουλειά. Πριν απ’ αυτό, ήταν σαν να βρισκόμαστε σε μικρές χαριτωμένες διακοπές, καθόμασταν τρισευτυχισμένοι με τον άντρα μου τα βράδια και χαμογελούσαμε, χαζεύοντας ο ένας τον άλλον και την κόρη μας. Βασιζόμασταν ο ένας στον άλλον, ίσως περισσότερο από ό,τι οι περισσότεροι, μιας και η κόρη μου γεννήθηκε Δεκέμβριο, μία περίοδο με πολύ κρύο και πολλές αρρώστιες, με αποτέλεσμα να μείνουμε σπίτι μόνοι μας, χωρίς επισκέπτες. Μπορεί να είχα ήδη χάσει τα λογικά μου, αλλά τουλάχιστον ήμασταν μια οικογένεια.
Μόλις ο άντρας μου επέστρεψε στη ρουτίνα της καθημερινότητάς του ένιωσα μόνη και πολλές μέρες κοίταζα το ρολόι και το ξανακοιτούσα, ώστε να τον ρωτήσω αν μπορεί να έρθει σπίτι νωρίτερα ή έστω να έρθει σπίτι το μεσημέρι να φάμε παρέα. Κάποιες μέρες πάλι τον ζήλευα και θύμωνα επειδή ένιωθα πως μόνο η δική μου ζωή είχε ανατραπεί ολοσχερώς.
Άλλες μέρες πάλι ξυπνούσα και χάζευα το πανέμορφο μωρό μου και σκεφτόμουν «άντε πάλι τα ίδια». Το τεράστιο στρες της μητρότητας με έκανε να παραλύω και ένιωθα φυλακισμένη στο ίδιο μου το σπίτι. Δύο δευτερόλεπτα αργότερα όμως την έπαιρνε ο ύπνος στην αγκαλιά μου και αρνιόμουν να την βάλω στο κρεβάτι της… Ήθελα να τη χαζεύω και έκλαιγα στη σκέψη πως θα επέστρεφα στη δουλειά.
Οι νύχτες ήταν οι χειρότερες. Θυμάμαι το άγχος που με κατέβαλε καθώς ο ήλιος άρχισε να δύει. Ξεκινούσαμε τη ρουτίνα μας και αισθανόμουν τόσο τρόμο που ευχόμουν ο ήλιος να ανατείλει και πάλι. «Να κοιμάσαι όταν κοιμάται κι αυτή!» μου έλεγαν. Σίγουρα. Εγώ απλά την παρατηρούσα ή απλά ξυπνούσα συνεχώς για να ελέγξω την αναπνοή της, από το φόβο μου μήπως πάθαινε κάτι όσο εγώ κοιμόμουν.
Η ευτυχία που μου χάριζε όμως ήταν αχανής. Ζούσα διαρκώς αντικρουόμενα συναισθήματα. Ένιωθα πως μου έλειπαν διάφορα πράγματα τώρα που ήμουν «μαμά»  και στενοχωριόμουν στην ιδέα του πόσο είχε αλλάξει η ζωή μου. Επειδή όμως την αγαπούσα τόσο βαθιά και δεν χόρταινα να είμαι η μαμά της, άρχισα να νιώθω ενοχές για τη στεναχώρια μου κι αυτό με πονούσε περισσότερο από κάθε τι άλλο. Έδινα διαρκώς μάχη με τον εαυτό μου, δεν τα έβαζα με το μωρό μου.
Και αυτό έμαθα στο τέλος… Όλα αυτά που ένιωθα και σκεφτόμουν, ήταν όντως εγώ, ήταν όντως οι σκέψεις μου. Είχα εξιδανικεύσει τόσο τον ρόλο της «μητέρας» που ένιωθα τεράστια ανασφάλεια σε αυτό τον ρόλο και επίσης υπερβολικό βάρος ευθύνης στους ώμους μου φέροντας τέτοιο τίτλο.
Ευχαριστώ πραγματικά τη φίλη μου που με ρώτησε πώς ήταν οι πρώτες μου εβδομάδες. Η απάντηση που της έδωσα ήταν τεράστια ανακούφιση. Ένιωσα να δένομαι μαζί της, επιβεβαίωσα την πραγματικότητα που ζούσα και ένιωσα τρομερά ανακουφισμένη.
Γι’ αυτό λοιπόν μαμάδες και μπαμπάδες, κουράγιο. Βρέθηκα και εγώ στη θέση σας. Θα σας εξουθενώσουν αυτές οι πρώτες εβδομάδες, σίγουρα. Το μωρό σας δεν θα είναι τόσο συνεργάσιμο και μπορεί να αισθανθείτε αποτυχημένοι. Θα κοιτάτε τον σύντροφό σας και θα εκνευρίζεστε και θα αισθάνεστε καταβεβλημένοι. Ταυτόχρονα όμως να ξέρετε πως τα πηγαίνετε περίφημα. Το μωρό σας είναι απίθανο. Και θα υπάρξουν σίγουρα στιγμές στη ζωή σας που θα αναπολείτε από το παρελθόν και θα αποζητάτε.
Τα μωρουδιακά ρουχαλάκια είναι πράγματι χαριτωμένα αλλά δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα αν κλάψετε απλά και μόνο στη σκέψη ότι έχετε να ντύσετε το μωρό σας. Αν είστε τόσο κουρασμένοι και εξουθενωμένοι, καλά θα κάνετε να μείνετε κι οι δυο σας με τις πυτζάμες!

12 Ιανουαρίου 2016

Και ο Άγιος φοβέρα θέλει;

ΟΧΙ! Είναι η απάντηση. Ειδικά αν πρόκειται για μία παιδική ψυχή. Αυτό είναι κάτι που πρέπει έχεις πάντα στο μυαλό σου και να μην το ξεχνάς ποτέ. Η οποιαδήποτε χρήση φόβητρου για να πετύχεις τον σκοπό σου, είναι καταστροφική για το παιδί σου, μ' ακούς;


Το φυσιολογικό παιδί από την ηλικία των 18 περίπου μηνών έως και την ηλικία των 6 αναπτύσσει διάφορους φόβους. Αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό και σημάδι της φυσιολογικής του ανάπτυξης. Οι φόβοι αυτοί μπορεί να δημιουργηθούν είτε από εσένα, κακός αλλά το έκανες τώρα κοίτα να το σώσεις, ή από εξωτερικούς παράγοντες. Από κάτι που είδε στην τηλεόραση, από κάτι που διάβασε, από κάτι που άκουσε, γενικότερα από ερεθίσματα που μπορεί να δέχτηκε από το εξωτερικό του περιβάλλον.

Πρέπει αρχικά λοιπόν να δεχτείς το γεγονός ότι, ναι, και το δικό σου παιδί έχει φόβους. Οι φόβοι αυτοί τις περισσότερες φορές θα σου φανούν αστείοι, ανούσιοι, ανάξιοι προσοχής.

Για το παιδί σου όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα... Όταν νιώθει φόβο για κάτι στην ουσία ζει ένα δράμα, πονάει η καρδούλα του. Το καλό λοιπόν που σου θέλω είναι να δώσεις προσοχή όταν το παιδί σου εκφράζει τον φόβο του και για να μην βοηθήσεις αυτός ο φόβος να εξελιχθεί σε μόνιμη φοβία να κάνεις τα εξής:

  • Άκου τι σου λέει, όταν σου το λέει και μην χαζεύεις στο smartphone σου.
  • Αγκάλιασε το παιδί σου και πες του ότι αυτό που αισθάνεται είναι απόλυτα φυσιολογικό και ότι και εσύ είχες φόβους όταν ήσουν παιδί. Εξήγησε.
  • Μην κοροϊδεύεις, μην γελάς ή ανεβάζεις στα social media τους φόβους του παιδιού σου. Δεν είναι αστείο. Καθόλου.
  • Σταμάτα να ουρλιάζεις όταν βλέπεις μυρμήγκι ή αράχνη, το πιο πιθανό είναι και το παιδί σου να κάνει το ίδιο.
  • Μην χρησιμοποιείς λέξεις ανεπίτρεπτες όπως "κοπρόσκυλο", "βρωμόγατα", ξέρεις γιατί.
  • Μην του φωνάζεις ή μην εκθέτεις το παιδί σου στον φόβο του, εφόσον βλέπεις ότι δεν το θέλει. Για παράδειγμα, αν φοβάται τις γάτες, μην το βάζεις με το ζόρι να χαϊδέψει την γάτα του γείτονα. 
  • Διάβασε του παραμύθια σχετικά με τους φόβους του.
Εάν λοιπόν κάνεις όλα αυτά το πιο πιθανό είναι το παιδί σου να ξεπεράσει τους απόλυτα φυσιολογικούς φόβους της παιδικής του ηλικίας και να αναπτυχθεί σε ένα ισορροπημένο έφηβο. Αν πάλι όχι, τότε μην το προσπερνάς. Βοήθησέ το!







24 Δεκεμβρίου 2015

Γιατί οι μαμάδες ΠΡΕΠΕΙ να φλερτάρουν

Με αυτό το ανατρεπτικό ποστ θα σου πω Καλά Χριστούγεννα και πολλές ευχές για τον καινούργιο χρόνο που έρχεται. Ας είναι μία χρονιά με πολλά όμορφα πράγματα, χαρούμενες ειδήσεις, αγάπη και ηρεμία!

Στα δικά μας τώρα...
Είσαι μαμά με τον κότσο κουράδα, φοράς φόρμες όλη μέρα, άντε στην καλύτερη κανένα τζιν, εννοείται ότι έχεις να βαφτείς 2 μήνες και γενικά έχεις παρατήσει τελείως τον εαυτό σου. Για γυμναστική και διατροφή, ούτε λόγος!
Μανούλα, εσύ που κάνεις την πιο σημαντική δουλειά του κόσμου, μην παραμελείς τον εαυτό σου. Είσαι πάνω απ'όλα γυναίκα, άνθρωπος και έχεις ανάγκη από πολλά πράγματα όπως και όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι.
Αλλά εκτός απ' όλα τ'άλλα έχεις ανάγκη και από το ΦΛΕΡΤ!
Ναι, καλά διάβασες...και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να το διεκδικήσεις!
Θα σου πω ότι το φλέρτ είναι ένα υγιέστατος τρόπος έκφρασης των συναισθημάτων μας για κάποιον άνθρωπο.
Θα σου πω επίσης ότι το φλερτ πρέπει να το απενοχοποιήσεις εδώ και τώρα. Το φλερτ σου δίνει κίνητρο, σε απελευθερώνει, σε ανανεώνει και σε γεμίζει αυτοπεποίθηση.
Το φλερτ δεν είναι απαραίτητο να είναι μεταξύ άνδρα και γυναίκας, είναι μια έννοια πιο γενική και έχει να κάνει με το πόσο θέλεις να γοητεύσεις ένα άνθρωπο.
Και πίστεψε με, δεν θα το πετύχεις αυτό κυκλοφορώντας σαν την πλήστρα από το σπίτι στο σχολείο, από το σχολείο στην δουλειά και από την δουλειά στο σπίτι.
Όμως πέρα από την εξωτερική εμφάνιση που έτσι και αλλιώς αν την προσέξεις θα σε γεμίσει αυτοπεποίθηση αυτό που είναι σημαντικό είναι να είσαι ο εαυτός σου! Ναι! Ψάξε πάλι τον εαυτό σου, δώστου όλα τα απαραίτητα ερεθίσματα, θυμίσου τα πράγματα που αγαπούσες πριν γίνεις μαμά, ξεκίνα το χόμπυ που αγαπάς.
Ζήσε!
Φυσικά, ποτέ μην ξεχνάς να χαμογελάς και να προσφέρεις απλόχερα την αγάπη σου στους ανθρώπους και ποτέ δεν θα χάσεις!
Καλές γιορτές :)

15 Δεκεμβρίου 2015

Καλημέρα,

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν... και εσύ έχεις αρχίσει να προετοιμάζεσαι.

Έκανες την λίστα με τα δώρα που πρέπει να πάρεις, σκέφτηκες τι θα μαγειρέψεις στο τραπέζι που θα κάνεις στους γονείς σου μέσα στις γιορτές, έφτιαξες με τον γιο σου γράμμα για τον Άγιο Βασίλη.

Όλα αυτά τα έκανες στο σπίτι σου, ενώ το ραδιόφωνο έπαιζε χριστουγεννιάτικες μελωδίες και το κοτόπουλο με τις πατάτες στον φούρνο ήταν σχεδόν έτοιμο.

Και κουράστηκες τόοοοοσο πολύ και άρχισες την γκρίνια στον άντρα σου ότι είναι όλη μέρα στο κινητό και δεν ασχολείται καθόλου με τα παιδιά ή λίγο νωρίτερα είχες ένα μίνι καυγά με την μητέρα σου ότι είναι υπερπροστατευτική με τα παιδιά σου και τους δίνει ό,τι ζητήσουν χωρίς δεύτερη σκέψη.

Σε παρακαλώ κάνε μία παύση....

Πάρε βαθιά ανάσα και αναλογίσου πόσα πράγματα έχεις, ενώ νομίζεις ότι δεν έχεις τίποτα.

Αν ακόμα δεν σε έπεισα, διάβασε αυτό και μετά πες μου...

Refugee mother with child

“Δεν μου αρέσει να σκέφτομαι τον εαυτό μου ως πρόσφυγα. Συνήθιζα να μένω σε ένα υπέροχο μέρος του Χαλεπίου, όπου πέρασα  τα είκοσί μου ταξιδεύοντας στη χώρα εργαζόμενη ως πολιτικός μηχανικός για την κυβέρνηση. Ήμουν 34 ετών όταν γνώρισα τον άντρα μου,πριν από έξι χρόνια. Ήταν γιατρός, αλλά θυμάμαι ότι μου τον γνώρισαν. Εκείνος σχεδόν αμέσως ζήτησε να με παντρευτεί. Τελικά ενέδωσα - νομίζω ότι ήξερα μέσα μου ότι αυτός ήταν ο ένας και μοναδικός. Από τότε, ήμασταν αχώριστοι. Το σπίτι μας ήταν παλιό και όμορφο, με τεράστια ψηλά ταβάνια, λευκούς τοίχους και δάπεδο με πλακάκια. Περνούσαμε τις μέρες μας στη δουλειά και τα βράδια μας με τους φίλους μας - τρώγαμε έξω, ακούγαμε μουσική ... ήμασταν φυσιολογικοί άνθρωποι.
Στην αρχή, δεν ήμουν φοβισμένη, όταν τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν δραματικά. Δεν πίστευα ότι θα με επηρεάσει. Αλλά μετά από μήνες που αντάρτες στρατιώτες πολεμούσαν τον Μπασάρ Αλ-Άσαντ, βόμβες άρχισαν να πέφτουν. Όλες οι διαφορετικές ομάδες άρχισαν να επιτίθενται ο ένας τον άλλον, και στη συνέχεια το Ισλαμικό Κράτος άρχισε να προσπαθεί πάρα πολύ να κυριεύσει τη χώρα. Είμαι μια Παλαιστίνια, αλλά ο πόλεμος στη Γάζα δεν ήταν τίποτα σε σύγκριση με αυτό.
Δεν υπήρχε τρεχούμενο νερό, ηλεκτρικό ρεύμα. Κανόνες ξεκίνησαν να εφαρμόζονται σε ορισμένες περιοχές, που μας απαγόρευαν να διατηρούμε φωτογραφίες στα κινητά μας, μας απαγόρευαν τη χρήση αμερικανικών προϊόντων και την έξοδο όταν έπεφτε σκοτάδι. Εάν δεν έκανες ότι σου έλεγαν, θα εξαφανιζόσουν.
Συνέχισα να πηγαίνω στη δουλειά, αλλά δεν υπήρχε τίποτα να κάνω. Εκτός από τον πόλεμο, όλα ήταν στάσιμα. Αν περπατούσες στο δρόμο, δεν έβλεπες κανέναν. Όλοι κρυμμένοι στα πίσω δωμάτια των μισογκρεμισμένων σπιτιών τους, πίσω από τους τοίχους που είχαν καταρρεύσει. Όταν γέννησα την πρώτη κόρη μου την Σαμ, η οικογένειά μου δεν μπορούσε να διασχίσει τη χώρα για να την συναντήσει για περισσότεροαπό ένα χρόνο.
Ήμουν μόλις λίγους μήνες έγκυος στο δεύτερο παιδί μου, την Μπίζαν, όταν άρχισαν να βομβαρδίζουν την περιοχή που μέναμε. Με την Σαμ στην αγκαλιά μου, άρπαξα μια τσάντα με το διαβατήριό μου, και έτρεξα. Νοικιάσαμε ένα άλλο σπίτι λιγο πιο κάτω σε ένα υποτίθεται ασφαλέστερο, μέρος της πόλης. Στη συνέχεια, το φαγητό άρχισε να τελειώνει, και βρεθήκαμε να τρώμε ξηρό ρύζι σε κάθε γεύμα. Αλλά αυτή ήταν η μικρότερη από τις ανησυχίες μου.
Ήταν μόλις τον Απρίλιο του 2015, όταν έμεινα έγκυος για τρίτη φορά, που αποδέχθηκα ότι θα έπρεπε να φύγουμε. Εγώ δεν σκόπευα να κάνω άλλο παιδί - στην αρχή, είχα ευχηθεί να πεθάνει μέσα μου. Καλύτερα από το να μεγάλωνε σε μια χώρα γεμάτη φόβο. Η Σαμ και η Μπίζαν ήταν δύο και τριών ετών, αλλά δεν έπαιζαν ποτέ έξω. Δεν μπορούσαν να πάνε στο νηπιαγωγείο - μπορεί να μην πάνε ούτε σχολείο.
Ακόμα, ο σύζυγός μου δεν ήθελε να έρθει μαζί μας - ως γιατρός, ένιωθε ότι χρειαζόταν εδώ. Για πέντε μήνες, διαφωνούσαμε κάθε μέρα. Αλλά στο τέλος, μας άφησε να φύγουμε. Το τελευταίο πράγμα που μου είπε ήταν να κρατήσω ασφαλείς τον εαυτό μου και τα παιδιά μας, γιατί είμαστε όλη του η ζωή. Αν δεν το έκανα, είπε, τότε ο πόνος δεν θα άξιζε τον κόπο.
Πιστεύεις ότι θα πρέπει βαλίτσες για να μετακινηθείς σε όλο τον κόσμο, αλλά όταν έρχεται η στιγμή, θα χρειαστείς μόνο τον εαυτό σου. Αν έχεις αρκετές οικονομίες, οι άνθρωποι θα σε μεταφέρουν οπουδήποτε - ακόμα και πέρα ​​από τα σύνορα.
Κουβαλούσα τα πιστοποιητικά γέννησης μας και το πτυχίο μου, και μια τσάντα γεμάτη με φάρμακα και μια αλλαξιά ρούχα για τις κόρες μου. Είμαι μουσουλμάνα, αλλά δεν φοράω συνήθως μαντίλα, οπότε αρκέστηκα σε ένα νικάμπ που καλύπτει τα μαλλιά μου, το λαιμό μου και το σώμα μου για να μην τραβάω την προσοχή, και τύλιξα το διαβατήριό μου σε μεμβράνη και το έδεσα στην κοιλιά μου. Και τότε, νωρίς ένα πρωί, το Σεπτέμβριο, αποχαιρέτησα τον άντρα μου και περπάτησα έξω από την πόλη. Μαζί, περπατήσαμε. Κουβαλούσαν την Μπίζαν, και η Σαμ συμβάδιζε μαζί μου.
Αν η Σαμ κουραζόταν, της έλεγα ότι και το μωρό στην κοιλιά μου κουραζόταν πάρα πολύ, και αυτός ήταν ο λόγος που δεν μπορούσα να την μεταφέρω. Τη νύχτα, λαθρέμποροι μας έδειξαν ένα δωμάτιο με περίπου 20 άλλους ανθρώπους. Στη συνέχεια περπατήσαμε λίγο περισσότερο. Όταν πλησιάζαμε την Τουρκία, πληρώσαμε ένα οδηγό για να μας μεταφέρει πέρα ​​από τα σύνορα - περάσαμε τέσσερις ώρες κρυμμένοι στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου του, όπως έχουμε περάσει από τα σημεία ελέγχου, πριν πάρουμε ένα 14ωρο λεωφορείο στη Σμύρνη.
Τελικά, ένας άλλος λαθρέμπορος μας είπε ότι θα έπαιρνε τους τρεις μας στην Ευρώπη για 2.000 ευρώ. Ο ίδιος μας έβαλε στο πίσω μέρος ενός φορτηγού με περίπου 30 άλλους, και κανείς δεν ήξερε πού πηγαίναμε. Στη συνέχεια φώναξε σε μας να βγούμε, και μας ανάγκασε να περπατήσουμε για ώρες μέσα σε ένα δάσος. Ήταν νωρίς το πρωί όταν σταματήσαμε σε ένα ξέφωτο. Παντού, όπου κι αν κοίταζες, υπήρχαν σκουπίδια: άδεια μπουκάλια, μεταλλικά κουτιά, περιτυλίγματα, και παλιά κομμάτια τροφίμων που είχαν συσσωρευτεί. Μας ανάγκασε να καθίσουμε και να περιμένουμε. Δεν υπήρξε καμία σκιά, και πουθενά αλλού να πάμε.
Όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνέχισαν να φτάνουν, και ο ήλιος χτυπούσε τα πρόσωπά μας. Είχα μόνο ένα μπουκάλι νερό, και ήμουν τόσο φοβισμένη ότι θα τελείωνε, απλώς το χρησιμοποιούσα για να βρέξω τα χείλη της Σαμ και της Μπίζαν κάθε φορά που έκλαιγαν.
Ήταν βράδυ από τη στιγμή που οι άνδρες επέστρεψαν και μας πήγαν στο σκάφος μας. Η λέμβος έπλεε πάνω και κάτω, απειλώντας να ανατραπεί και να μας πετάξει όλους στη θάλασσα, και ένιωσα ναυτία καθώς κουβαλούσα τη Σαμ και τη Μπίζαν. Περισσότεροι από 50 από εμάς ήταν στριμωγμένοι μέσα, τα πάντα ήταν υγρά, και δεν μπορούσα να κουνήσω τα χέρια μου και τα πόδια μου. Ακόμα και τα σωσίβια προσέφεραν λιγότερη σιγουριά. Εάν δεν μπορούσες να κολυμπήσεις, δεν θα είχες την ευκαιρία να ζήσεις. Όταν φτάσαμε στην βόρεια ακτή της Λέσβου στην Ελλάδα, δεν μπορούσα να μιλήσω. Απλά αγκάλιασα τις κόρες μου και ξέσπασα σε λυγμούς.
Διασχίζοντας την Ευρώπη
Ήταν βράδυ από τη στιγμή που φτάσαμε στο Καρά Τεπέ, το κύριο κατάλυμα στο νότιο τμήμα του νησιού. Δεν είχαμε τη δυνατότητα να πάρουμε ταξί ή να μείνουμε σε ξενοδοχεία - παρόλο που ήταν άδεια, και είχα χρήματα. Χρησιμοποιώντας το φως από ένα τηλέφωνο, πέσαμε μέσα από το σκοτάδι προς τις σκηνές. Κουτιά από χαρτόνι ήταν τα κρεβάτια μας. Κάποιος είχε γράψει μια προσευχή στον Αλλάχ με μαρκαδόρο στα αραβικά.
Το πρωί, το κατάλυμα ήταν απασχολημένο. Δύο χιλιάδες άνθρωποι είχαν φτάσει από τη μια μέρα στην άλλη, και ο αέρας ήταν βαρύς με αμμωνία και μύγες. Δεν ήξερα πού να πάω, σε ποιον να μιλήσω ή πώς λειτούργησαν τα πράγματα, έτσι κάθισα στη σκηνή, περιμένοντας τα πράγματά μας να στεγνώσουν. Ηχεία μας είπε να σχηματίσουμε μια ουρά για να εγγραφείτε, και κατέφτασε αστυνομία για να κάνει απογραφή. Δανείστηκα ρούχα για τη Σαμ από μια γειτονική οικογένεια και την πήγα στην τουαλέτα, αλλά ένας άνδρας την έσπρωξε και έπεσε στη βρώμικη λάσπη.
Μετά την απογραφή, έκανα κράτηση εισιτηρίων για να ταξιδέψουμε στην Καβάλα. Για εννέα ώρες, καθίσαμε σε ένα πλοίο, ενώ οι Έλληνες άνδρες με κοιτούσαν και μουρμούριζαν. Η Μπίζαν και η Σαμ  ξάπλωσαν και κοιμήθηκαν. Τα επόμενα 1.500 χιλιόμετρα πέρασαν σε μια θαμπάδα. Τρένο μετά το τρένο και  λεωφορείο μετά το λεωφορείο.  
Από τη Θεσσαλονίκη στην Ειδομένη στη Γευγελή στο Slanishte στο Πρέσεβο στο Βελιγράδι στην Kanjiža στο Horgoš στο Röszke στο Hegyeshalom στο Nickelsdorf. Με το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, ένα βήμα τη φορά. Ο Yazan, ένας 19χονος από τη Δαμασκό, με είδε που πάλευα, και πήρε τη Σαμ στους ώμους του, ενώ εγώ κουβαλούσα τη Μπίζαν. Στη Σερβία, η Μαφία ήταν παντού, προσπαθώντας να βγάλει λεφτά από τον αγώνα μας. Έβαζαν ψεύτικα λεωφορεία και μα χρέωναν διπλάσια. Στην Ουγγαρία, ήμασταν τυχεροί - τα σύνορα δεν είχαν κλείσει, αλλά περάσαμε δύο ώρες κλειδωμένοι σε ένα σταθμευμένο τρένο. Μέχρι τη στιγμή που φτάσαμε στη Βιέννη, είχα μόλις κοιμηθεί για τρεις ημέρες.
Η πλάτη μου πονούσε και όλα φαίνονταν άρωστα με ιδρώτα και σκόνη. Ήμασταν στην ουρά για έξι ώρες για να αγοράσουμε εισιτήρια για το Μόναχο. Η Μπίζαν έκλαιγε ενώ η Σαμ καθόταν σιωπηλά στα χέρια ενός ξένου. Εκείνο το βράδυ, βρήκα ένα διαμέρισμα. Έστειλα μήνυμα στο σύζυγό μου από το δωμάτιό μου. Είχα ένα μικρό μπουκάλι από το αφτερσέιβ του, το οποίο κρατούσα στη μύτη μου για να με πάρει ο ύπνος.
Την επόμενη μέρα, πήραμε το τρένο. Κοίταξα έξω από το παράθυρο στα πράσινα λιβάδια. Αλλά στο Σάλτσμπουργκ, το τρένο σταμάτησε, και αστυνομικοί μας φώναξαν να αποβιβαστούμε. Αν δεν ήσουν από την ΕΕ, δεν μπορούσες να περάσεις. Ένας Άραβας οδηγός ταξί μας λυπήθηκε, και μας είπε πώς να ταξιδέψουμε στη Γερμανία με τα πόδια. Πήραμε ένα λεωφορείο σε ένα χωριό κοντά στα σύνορα, και στη συνέχεια περπάτησαμε πάνω στα βουνά. Ποτέ δεν είχα νοιαστεί για να φτάσω στη Γερμανία πριν - Ήθελα απλά να πάω σε ασφαλές μέρος.
Το μέλλον
Φυσικά, δεν αρκούσε αυτό. Η αστυνομία εμφανίστηκε μετά από 55 λεπτά. Μας εντόπισαν όταν περιμέναμε στο δρόμο, και καθένας μπορούσε να καταλάβει από τις τσάντες μας και τα ρούχα μας και το δέρμα μας, ότι είχαμε περάσει στη χώρα παράνομα. Μας έβαλαν στο πίσω μέρος ενός φορτηγού, και μας οδήγησαν στο αστυνομικό τμήμα κοντά στο Freilassing. Για τρεις ώρες, ένας μεταφραστής μας ρωτούσε, "Πώς ξέραμε πώς να περάσουμε στη Γερμανία;», «Πληρώσαμε κάποιον για να μας φέρει;", "Πού θέλαμε να πάμε;" Στις 11 μ.μ. είπαν ότι θα μπορούσαμε να πάμε στο σταθμό του τρένου, αν πληρώναμε ένα ταξί. Μας έδωσαν διαφορετικά χρωματιστά βραχιολάκια – σαν εκείνα που θα παίρνατε αν επρόκειτο για ένα διεθνές φεστιβάλ ή ένα πάρτι - και τα μεσάνυχτα, η ομάδα μας μεταφέρθηκε στο Μόναχο. Μία ώρα μετά την έναρξη του ταξιδιού, η Σαμ είχε έναν εφιάλτη, και ξύπνησε ουρλιάζοντας.
Δεν ξέρω τι περίμενα όταν έφτασα στο Μόναχο. Ο καθένας ξέρω ότι θέλει να πάει πίσω. Πίστευα ότι θα μπορούσα να κάνω φίλους στη Γερμανία, ή να αρχίσω να μαθαίνω τη γλώσσα. Αλλά την πρώτη μας νύχτα εκεί, έπρεπε να κοιμηθούμε σε ένα παγκάκι, και την επόμενη, μας πήγαν σε ένα παλιό στρατώνα. Στη συνέχεια, το διαβατήριό μου κατασχέθηκε, και μέχρι στιγμής, κανείς δεν μου έχει πει, πότε θα το πάρω πίσω. Κάνει κρύο εδώ, και όλοι έχουμε γρίπη, αλλά δεν υπάρχει καμία ιατρική υποστήριξη. Φοβάμαι μήπως ξεχαστώ, και μερικές φορές νιώθω τόση μοναξιά είναι δύσκολο να μην κλαίω όλη την ώρα.
Ξέρω ότι είμαστε ασφαλείς, και ξέρω ότι είμαστε τυχεροί, και αυτό σημαίνει τα πάντα. Αλλά ξεκίνησα να σκέφτομαι πως το γεγονός ότι έφτασα στην Ευρώπη δεν σημαίνει το τέλος των προβλημάτων μας. Φτάνοντας στην Ευρώπη ήταν μόνο η αρχή».

Αναδημοσίευση από την huffingtonpost.gr

http://www.huffingtonpost.gr/2015/12/11/story-prosfigas-siria_n_8779738.html?ncid=fcbklnkgrhpmg00000001

10 Δεκεμβρίου 2015

Να πας το παιδί σου στην Πάρνηθα

Και δεν το λέω αυτό ούτε επιτακτικά, ούτε φυσικά με διάθεση να σου υποδείξω κάτι. 

Σου δίνω συμβουλή. 

Μία συμβουλή από μάνα σε μάνα, από μάνα σε πατέρα ή έστω από μάνα σε γιαγιά και παππού. 

Το να φέρνεις το παιδί σου συχνά πυκνά σε επαφή με τη φύση είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορείς να του δώσεις. 

Μην μου λες ότι δεν έχεις λεφτά ούτε για βενζίνη, είναι μακριά η Πάρνηθα ή δεν τρελαίνεσαι για την φύση.

Η φύση είναι αυτή που μας γέννησε και αυτή που μας κρατάει στη ζωή. Όσο πιο σύντομα το παιδί σου το νιώσει αυτό, τόσο πιο ολοκληρωμένος άνθρωπος θα γίνει. Θα σεβαστεί το περιβάλλον, θα το προσέξει, θα το προστατεύσει. Θα έχει την δική του διέξοδο στα άγχη και τις σκοτούρες της καθημερινότητας, θα αναζητάει την επαφή μαζί της για να πάρει δυνάμεις και να προχωρήσει! 

Είναι τόσα τα καλά που ειλικρινά, γιατί να δώσεις λεφτά να πας στο βασίλειο του Άι Βασίλη στο MEC Παιανίας όταν έχεις ένα ολόκληρο βασίλειο όλο τον χρόνο στα πόδια σου; Εντάξει όχι ακριβώς στα πόδια σου, αλλά πολύ κοντά. 

Η επαφή με την φύση μπορεί να γίνει βέβαια όχι μόνο στην Πάρνηθα, που τις προάλες πήγαμε με τις μικρές μας στο υπέροχο καταφύγιο Φλαμπούρι. Μπορεί να γίνει ακόμα και στον Υμηττό. Αρκεί να το πάρεις απόφαση. 

Και πίστεψέ με, θα νιώσεις τόσο όμορφα όταν δεις το παιδί σου να γελάει χωρίς αύριο και να συζητάει για αυτή την βόλτα πολλές μέρες μετά.