15 Δεκεμβρίου 2015

Καλημέρα,

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν... και εσύ έχεις αρχίσει να προετοιμάζεσαι.

Έκανες την λίστα με τα δώρα που πρέπει να πάρεις, σκέφτηκες τι θα μαγειρέψεις στο τραπέζι που θα κάνεις στους γονείς σου μέσα στις γιορτές, έφτιαξες με τον γιο σου γράμμα για τον Άγιο Βασίλη.

Όλα αυτά τα έκανες στο σπίτι σου, ενώ το ραδιόφωνο έπαιζε χριστουγεννιάτικες μελωδίες και το κοτόπουλο με τις πατάτες στον φούρνο ήταν σχεδόν έτοιμο.

Και κουράστηκες τόοοοοσο πολύ και άρχισες την γκρίνια στον άντρα σου ότι είναι όλη μέρα στο κινητό και δεν ασχολείται καθόλου με τα παιδιά ή λίγο νωρίτερα είχες ένα μίνι καυγά με την μητέρα σου ότι είναι υπερπροστατευτική με τα παιδιά σου και τους δίνει ό,τι ζητήσουν χωρίς δεύτερη σκέψη.

Σε παρακαλώ κάνε μία παύση....

Πάρε βαθιά ανάσα και αναλογίσου πόσα πράγματα έχεις, ενώ νομίζεις ότι δεν έχεις τίποτα.

Αν ακόμα δεν σε έπεισα, διάβασε αυτό και μετά πες μου...

Refugee mother with child

“Δεν μου αρέσει να σκέφτομαι τον εαυτό μου ως πρόσφυγα. Συνήθιζα να μένω σε ένα υπέροχο μέρος του Χαλεπίου, όπου πέρασα  τα είκοσί μου ταξιδεύοντας στη χώρα εργαζόμενη ως πολιτικός μηχανικός για την κυβέρνηση. Ήμουν 34 ετών όταν γνώρισα τον άντρα μου,πριν από έξι χρόνια. Ήταν γιατρός, αλλά θυμάμαι ότι μου τον γνώρισαν. Εκείνος σχεδόν αμέσως ζήτησε να με παντρευτεί. Τελικά ενέδωσα - νομίζω ότι ήξερα μέσα μου ότι αυτός ήταν ο ένας και μοναδικός. Από τότε, ήμασταν αχώριστοι. Το σπίτι μας ήταν παλιό και όμορφο, με τεράστια ψηλά ταβάνια, λευκούς τοίχους και δάπεδο με πλακάκια. Περνούσαμε τις μέρες μας στη δουλειά και τα βράδια μας με τους φίλους μας - τρώγαμε έξω, ακούγαμε μουσική ... ήμασταν φυσιολογικοί άνθρωποι.
Στην αρχή, δεν ήμουν φοβισμένη, όταν τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν δραματικά. Δεν πίστευα ότι θα με επηρεάσει. Αλλά μετά από μήνες που αντάρτες στρατιώτες πολεμούσαν τον Μπασάρ Αλ-Άσαντ, βόμβες άρχισαν να πέφτουν. Όλες οι διαφορετικές ομάδες άρχισαν να επιτίθενται ο ένας τον άλλον, και στη συνέχεια το Ισλαμικό Κράτος άρχισε να προσπαθεί πάρα πολύ να κυριεύσει τη χώρα. Είμαι μια Παλαιστίνια, αλλά ο πόλεμος στη Γάζα δεν ήταν τίποτα σε σύγκριση με αυτό.
Δεν υπήρχε τρεχούμενο νερό, ηλεκτρικό ρεύμα. Κανόνες ξεκίνησαν να εφαρμόζονται σε ορισμένες περιοχές, που μας απαγόρευαν να διατηρούμε φωτογραφίες στα κινητά μας, μας απαγόρευαν τη χρήση αμερικανικών προϊόντων και την έξοδο όταν έπεφτε σκοτάδι. Εάν δεν έκανες ότι σου έλεγαν, θα εξαφανιζόσουν.
Συνέχισα να πηγαίνω στη δουλειά, αλλά δεν υπήρχε τίποτα να κάνω. Εκτός από τον πόλεμο, όλα ήταν στάσιμα. Αν περπατούσες στο δρόμο, δεν έβλεπες κανέναν. Όλοι κρυμμένοι στα πίσω δωμάτια των μισογκρεμισμένων σπιτιών τους, πίσω από τους τοίχους που είχαν καταρρεύσει. Όταν γέννησα την πρώτη κόρη μου την Σαμ, η οικογένειά μου δεν μπορούσε να διασχίσει τη χώρα για να την συναντήσει για περισσότεροαπό ένα χρόνο.
Ήμουν μόλις λίγους μήνες έγκυος στο δεύτερο παιδί μου, την Μπίζαν, όταν άρχισαν να βομβαρδίζουν την περιοχή που μέναμε. Με την Σαμ στην αγκαλιά μου, άρπαξα μια τσάντα με το διαβατήριό μου, και έτρεξα. Νοικιάσαμε ένα άλλο σπίτι λιγο πιο κάτω σε ένα υποτίθεται ασφαλέστερο, μέρος της πόλης. Στη συνέχεια, το φαγητό άρχισε να τελειώνει, και βρεθήκαμε να τρώμε ξηρό ρύζι σε κάθε γεύμα. Αλλά αυτή ήταν η μικρότερη από τις ανησυχίες μου.
Ήταν μόλις τον Απρίλιο του 2015, όταν έμεινα έγκυος για τρίτη φορά, που αποδέχθηκα ότι θα έπρεπε να φύγουμε. Εγώ δεν σκόπευα να κάνω άλλο παιδί - στην αρχή, είχα ευχηθεί να πεθάνει μέσα μου. Καλύτερα από το να μεγάλωνε σε μια χώρα γεμάτη φόβο. Η Σαμ και η Μπίζαν ήταν δύο και τριών ετών, αλλά δεν έπαιζαν ποτέ έξω. Δεν μπορούσαν να πάνε στο νηπιαγωγείο - μπορεί να μην πάνε ούτε σχολείο.
Ακόμα, ο σύζυγός μου δεν ήθελε να έρθει μαζί μας - ως γιατρός, ένιωθε ότι χρειαζόταν εδώ. Για πέντε μήνες, διαφωνούσαμε κάθε μέρα. Αλλά στο τέλος, μας άφησε να φύγουμε. Το τελευταίο πράγμα που μου είπε ήταν να κρατήσω ασφαλείς τον εαυτό μου και τα παιδιά μας, γιατί είμαστε όλη του η ζωή. Αν δεν το έκανα, είπε, τότε ο πόνος δεν θα άξιζε τον κόπο.
Πιστεύεις ότι θα πρέπει βαλίτσες για να μετακινηθείς σε όλο τον κόσμο, αλλά όταν έρχεται η στιγμή, θα χρειαστείς μόνο τον εαυτό σου. Αν έχεις αρκετές οικονομίες, οι άνθρωποι θα σε μεταφέρουν οπουδήποτε - ακόμα και πέρα ​​από τα σύνορα.
Κουβαλούσα τα πιστοποιητικά γέννησης μας και το πτυχίο μου, και μια τσάντα γεμάτη με φάρμακα και μια αλλαξιά ρούχα για τις κόρες μου. Είμαι μουσουλμάνα, αλλά δεν φοράω συνήθως μαντίλα, οπότε αρκέστηκα σε ένα νικάμπ που καλύπτει τα μαλλιά μου, το λαιμό μου και το σώμα μου για να μην τραβάω την προσοχή, και τύλιξα το διαβατήριό μου σε μεμβράνη και το έδεσα στην κοιλιά μου. Και τότε, νωρίς ένα πρωί, το Σεπτέμβριο, αποχαιρέτησα τον άντρα μου και περπάτησα έξω από την πόλη. Μαζί, περπατήσαμε. Κουβαλούσαν την Μπίζαν, και η Σαμ συμβάδιζε μαζί μου.
Αν η Σαμ κουραζόταν, της έλεγα ότι και το μωρό στην κοιλιά μου κουραζόταν πάρα πολύ, και αυτός ήταν ο λόγος που δεν μπορούσα να την μεταφέρω. Τη νύχτα, λαθρέμποροι μας έδειξαν ένα δωμάτιο με περίπου 20 άλλους ανθρώπους. Στη συνέχεια περπατήσαμε λίγο περισσότερο. Όταν πλησιάζαμε την Τουρκία, πληρώσαμε ένα οδηγό για να μας μεταφέρει πέρα ​​από τα σύνορα - περάσαμε τέσσερις ώρες κρυμμένοι στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου του, όπως έχουμε περάσει από τα σημεία ελέγχου, πριν πάρουμε ένα 14ωρο λεωφορείο στη Σμύρνη.
Τελικά, ένας άλλος λαθρέμπορος μας είπε ότι θα έπαιρνε τους τρεις μας στην Ευρώπη για 2.000 ευρώ. Ο ίδιος μας έβαλε στο πίσω μέρος ενός φορτηγού με περίπου 30 άλλους, και κανείς δεν ήξερε πού πηγαίναμε. Στη συνέχεια φώναξε σε μας να βγούμε, και μας ανάγκασε να περπατήσουμε για ώρες μέσα σε ένα δάσος. Ήταν νωρίς το πρωί όταν σταματήσαμε σε ένα ξέφωτο. Παντού, όπου κι αν κοίταζες, υπήρχαν σκουπίδια: άδεια μπουκάλια, μεταλλικά κουτιά, περιτυλίγματα, και παλιά κομμάτια τροφίμων που είχαν συσσωρευτεί. Μας ανάγκασε να καθίσουμε και να περιμένουμε. Δεν υπήρξε καμία σκιά, και πουθενά αλλού να πάμε.
Όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνέχισαν να φτάνουν, και ο ήλιος χτυπούσε τα πρόσωπά μας. Είχα μόνο ένα μπουκάλι νερό, και ήμουν τόσο φοβισμένη ότι θα τελείωνε, απλώς το χρησιμοποιούσα για να βρέξω τα χείλη της Σαμ και της Μπίζαν κάθε φορά που έκλαιγαν.
Ήταν βράδυ από τη στιγμή που οι άνδρες επέστρεψαν και μας πήγαν στο σκάφος μας. Η λέμβος έπλεε πάνω και κάτω, απειλώντας να ανατραπεί και να μας πετάξει όλους στη θάλασσα, και ένιωσα ναυτία καθώς κουβαλούσα τη Σαμ και τη Μπίζαν. Περισσότεροι από 50 από εμάς ήταν στριμωγμένοι μέσα, τα πάντα ήταν υγρά, και δεν μπορούσα να κουνήσω τα χέρια μου και τα πόδια μου. Ακόμα και τα σωσίβια προσέφεραν λιγότερη σιγουριά. Εάν δεν μπορούσες να κολυμπήσεις, δεν θα είχες την ευκαιρία να ζήσεις. Όταν φτάσαμε στην βόρεια ακτή της Λέσβου στην Ελλάδα, δεν μπορούσα να μιλήσω. Απλά αγκάλιασα τις κόρες μου και ξέσπασα σε λυγμούς.
Διασχίζοντας την Ευρώπη
Ήταν βράδυ από τη στιγμή που φτάσαμε στο Καρά Τεπέ, το κύριο κατάλυμα στο νότιο τμήμα του νησιού. Δεν είχαμε τη δυνατότητα να πάρουμε ταξί ή να μείνουμε σε ξενοδοχεία - παρόλο που ήταν άδεια, και είχα χρήματα. Χρησιμοποιώντας το φως από ένα τηλέφωνο, πέσαμε μέσα από το σκοτάδι προς τις σκηνές. Κουτιά από χαρτόνι ήταν τα κρεβάτια μας. Κάποιος είχε γράψει μια προσευχή στον Αλλάχ με μαρκαδόρο στα αραβικά.
Το πρωί, το κατάλυμα ήταν απασχολημένο. Δύο χιλιάδες άνθρωποι είχαν φτάσει από τη μια μέρα στην άλλη, και ο αέρας ήταν βαρύς με αμμωνία και μύγες. Δεν ήξερα πού να πάω, σε ποιον να μιλήσω ή πώς λειτούργησαν τα πράγματα, έτσι κάθισα στη σκηνή, περιμένοντας τα πράγματά μας να στεγνώσουν. Ηχεία μας είπε να σχηματίσουμε μια ουρά για να εγγραφείτε, και κατέφτασε αστυνομία για να κάνει απογραφή. Δανείστηκα ρούχα για τη Σαμ από μια γειτονική οικογένεια και την πήγα στην τουαλέτα, αλλά ένας άνδρας την έσπρωξε και έπεσε στη βρώμικη λάσπη.
Μετά την απογραφή, έκανα κράτηση εισιτηρίων για να ταξιδέψουμε στην Καβάλα. Για εννέα ώρες, καθίσαμε σε ένα πλοίο, ενώ οι Έλληνες άνδρες με κοιτούσαν και μουρμούριζαν. Η Μπίζαν και η Σαμ  ξάπλωσαν και κοιμήθηκαν. Τα επόμενα 1.500 χιλιόμετρα πέρασαν σε μια θαμπάδα. Τρένο μετά το τρένο και  λεωφορείο μετά το λεωφορείο.  
Από τη Θεσσαλονίκη στην Ειδομένη στη Γευγελή στο Slanishte στο Πρέσεβο στο Βελιγράδι στην Kanjiža στο Horgoš στο Röszke στο Hegyeshalom στο Nickelsdorf. Με το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, ένα βήμα τη φορά. Ο Yazan, ένας 19χονος από τη Δαμασκό, με είδε που πάλευα, και πήρε τη Σαμ στους ώμους του, ενώ εγώ κουβαλούσα τη Μπίζαν. Στη Σερβία, η Μαφία ήταν παντού, προσπαθώντας να βγάλει λεφτά από τον αγώνα μας. Έβαζαν ψεύτικα λεωφορεία και μα χρέωναν διπλάσια. Στην Ουγγαρία, ήμασταν τυχεροί - τα σύνορα δεν είχαν κλείσει, αλλά περάσαμε δύο ώρες κλειδωμένοι σε ένα σταθμευμένο τρένο. Μέχρι τη στιγμή που φτάσαμε στη Βιέννη, είχα μόλις κοιμηθεί για τρεις ημέρες.
Η πλάτη μου πονούσε και όλα φαίνονταν άρωστα με ιδρώτα και σκόνη. Ήμασταν στην ουρά για έξι ώρες για να αγοράσουμε εισιτήρια για το Μόναχο. Η Μπίζαν έκλαιγε ενώ η Σαμ καθόταν σιωπηλά στα χέρια ενός ξένου. Εκείνο το βράδυ, βρήκα ένα διαμέρισμα. Έστειλα μήνυμα στο σύζυγό μου από το δωμάτιό μου. Είχα ένα μικρό μπουκάλι από το αφτερσέιβ του, το οποίο κρατούσα στη μύτη μου για να με πάρει ο ύπνος.
Την επόμενη μέρα, πήραμε το τρένο. Κοίταξα έξω από το παράθυρο στα πράσινα λιβάδια. Αλλά στο Σάλτσμπουργκ, το τρένο σταμάτησε, και αστυνομικοί μας φώναξαν να αποβιβαστούμε. Αν δεν ήσουν από την ΕΕ, δεν μπορούσες να περάσεις. Ένας Άραβας οδηγός ταξί μας λυπήθηκε, και μας είπε πώς να ταξιδέψουμε στη Γερμανία με τα πόδια. Πήραμε ένα λεωφορείο σε ένα χωριό κοντά στα σύνορα, και στη συνέχεια περπάτησαμε πάνω στα βουνά. Ποτέ δεν είχα νοιαστεί για να φτάσω στη Γερμανία πριν - Ήθελα απλά να πάω σε ασφαλές μέρος.
Το μέλλον
Φυσικά, δεν αρκούσε αυτό. Η αστυνομία εμφανίστηκε μετά από 55 λεπτά. Μας εντόπισαν όταν περιμέναμε στο δρόμο, και καθένας μπορούσε να καταλάβει από τις τσάντες μας και τα ρούχα μας και το δέρμα μας, ότι είχαμε περάσει στη χώρα παράνομα. Μας έβαλαν στο πίσω μέρος ενός φορτηγού, και μας οδήγησαν στο αστυνομικό τμήμα κοντά στο Freilassing. Για τρεις ώρες, ένας μεταφραστής μας ρωτούσε, "Πώς ξέραμε πώς να περάσουμε στη Γερμανία;», «Πληρώσαμε κάποιον για να μας φέρει;", "Πού θέλαμε να πάμε;" Στις 11 μ.μ. είπαν ότι θα μπορούσαμε να πάμε στο σταθμό του τρένου, αν πληρώναμε ένα ταξί. Μας έδωσαν διαφορετικά χρωματιστά βραχιολάκια – σαν εκείνα που θα παίρνατε αν επρόκειτο για ένα διεθνές φεστιβάλ ή ένα πάρτι - και τα μεσάνυχτα, η ομάδα μας μεταφέρθηκε στο Μόναχο. Μία ώρα μετά την έναρξη του ταξιδιού, η Σαμ είχε έναν εφιάλτη, και ξύπνησε ουρλιάζοντας.
Δεν ξέρω τι περίμενα όταν έφτασα στο Μόναχο. Ο καθένας ξέρω ότι θέλει να πάει πίσω. Πίστευα ότι θα μπορούσα να κάνω φίλους στη Γερμανία, ή να αρχίσω να μαθαίνω τη γλώσσα. Αλλά την πρώτη μας νύχτα εκεί, έπρεπε να κοιμηθούμε σε ένα παγκάκι, και την επόμενη, μας πήγαν σε ένα παλιό στρατώνα. Στη συνέχεια, το διαβατήριό μου κατασχέθηκε, και μέχρι στιγμής, κανείς δεν μου έχει πει, πότε θα το πάρω πίσω. Κάνει κρύο εδώ, και όλοι έχουμε γρίπη, αλλά δεν υπάρχει καμία ιατρική υποστήριξη. Φοβάμαι μήπως ξεχαστώ, και μερικές φορές νιώθω τόση μοναξιά είναι δύσκολο να μην κλαίω όλη την ώρα.
Ξέρω ότι είμαστε ασφαλείς, και ξέρω ότι είμαστε τυχεροί, και αυτό σημαίνει τα πάντα. Αλλά ξεκίνησα να σκέφτομαι πως το γεγονός ότι έφτασα στην Ευρώπη δεν σημαίνει το τέλος των προβλημάτων μας. Φτάνοντας στην Ευρώπη ήταν μόνο η αρχή».

Αναδημοσίευση από την huffingtonpost.gr

http://www.huffingtonpost.gr/2015/12/11/story-prosfigas-siria_n_8779738.html?ncid=fcbklnkgrhpmg00000001

10 Δεκεμβρίου 2015

Να πας το παιδί σου στην Πάρνηθα

Και δεν το λέω αυτό ούτε επιτακτικά, ούτε φυσικά με διάθεση να σου υποδείξω κάτι. 

Σου δίνω συμβουλή. 

Μία συμβουλή από μάνα σε μάνα, από μάνα σε πατέρα ή έστω από μάνα σε γιαγιά και παππού. 

Το να φέρνεις το παιδί σου συχνά πυκνά σε επαφή με τη φύση είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορείς να του δώσεις. 

Μην μου λες ότι δεν έχεις λεφτά ούτε για βενζίνη, είναι μακριά η Πάρνηθα ή δεν τρελαίνεσαι για την φύση.

Η φύση είναι αυτή που μας γέννησε και αυτή που μας κρατάει στη ζωή. Όσο πιο σύντομα το παιδί σου το νιώσει αυτό, τόσο πιο ολοκληρωμένος άνθρωπος θα γίνει. Θα σεβαστεί το περιβάλλον, θα το προσέξει, θα το προστατεύσει. Θα έχει την δική του διέξοδο στα άγχη και τις σκοτούρες της καθημερινότητας, θα αναζητάει την επαφή μαζί της για να πάρει δυνάμεις και να προχωρήσει! 

Είναι τόσα τα καλά που ειλικρινά, γιατί να δώσεις λεφτά να πας στο βασίλειο του Άι Βασίλη στο MEC Παιανίας όταν έχεις ένα ολόκληρο βασίλειο όλο τον χρόνο στα πόδια σου; Εντάξει όχι ακριβώς στα πόδια σου, αλλά πολύ κοντά. 

Η επαφή με την φύση μπορεί να γίνει βέβαια όχι μόνο στην Πάρνηθα, που τις προάλες πήγαμε με τις μικρές μας στο υπέροχο καταφύγιο Φλαμπούρι. Μπορεί να γίνει ακόμα και στον Υμηττό. Αρκεί να το πάρεις απόφαση. 

Και πίστεψέ με, θα νιώσεις τόσο όμορφα όταν δεις το παιδί σου να γελάει χωρίς αύριο και να συζητάει για αυτή την βόλτα πολλές μέρες μετά.


30 Νοεμβρίου 2015

Πως να πιστέψει το παιδί σου στον Άγιο Βασίλη!

Καλημέρα!

Μιας και οι ημέρες των Χριστουγέννων είναι πλέον πολύ κοντά, όσο και αν είναι δύσκολο να το πιστέψεις, ακόμα καλά- καλά δεν έχεις αποθηκεύσει τα καλοκαιρινά, σου παραθέτω ένα μικρό αρθράκι που έγραψα πέρισυ αυτή την εποχή για τον Άγιο Βασίλη και το πως μπορείς να βοηθήσεις τα παιδιά σου να πιστέψουν σε αυτόν!

Πως να κάνεις το παιδί σου να πιστέψει στον Άγιο Βασίλη

photo via

26 Νοεμβρίου 2015

Παραμύθια!

Πόσο σημαντικό είναι να διαβάζεις στο παιδί σου παραμύθια;

Σύμφωνα με πολλές έρευνες, η ανάγνωση παραμυθιών με το παιδί σου είναι μία από τις σημαντικότερες δραστηριότητες που πρέπει να εντάξεις στην καθημερινότητα σου.

Πολλοί είναι οι γονείς που διαβάζουν παραμύθια στα παιδιά τους, αλλά γύρω στην ηλικία των 7 ετών σταματούν, εφόσον τα παιδιά τους μπορούν να διαβάσουν μόνα τους. Τα παιδιά με την σειρά τους σταματούν να διαβάζουν, θεωρώντας ότι μεγάλωσαν, και ότι τα παραμύθια είναι μόνο για μικρά παιδιά. Πολλές έρευνες όμως λένε ότι η ανάγνωση παραμυθιών μαζί με το παιδί σου δεν θα πρέπει να σταματά σε αυτές τις ηλικίες και τόσο απότομα.

Εκτός βέβαια από τις έρευνες, σημαντικές προσωπικότητες έχουν μιλήσει κατά καιρούς για την αξία των παραμυθιών. Ένας από αυτούς είναι ο Αϊνστάιν, ο οποίος κάποτε ρωτήθηκε από μία μητέρα τι θα μπορούσε να κάνει για να προετοιμάσει καλύτερα το πεντάχρονο παιδί της για το σχολείο και τη ζωή. 

Εκείνος, ήρεμος και χαμογελαστός, απάντησε: «Να του λέτε παραμύθια, δε χρειάζεται τίποτα περισσότερο. Μονάχα παραμύθια. Πάρα πολλά παραμύθια».

Η ανάγνωση παραμυθιών είναι ένα πολύτιμο δώρο που πρέπει να χαρίσεις στο παιδί σου. Με το δώρο αυτό το παιδί σου θα αναπτύξει την φαντασία του, θα μπορέσει να εκφράσει μέσω του διαλόγου τους φόβους και τις σκέψεις του, θα μάθει να λύνει προβλήματα, θα μάθει πως είναι η δομή μιας ιστορίας, θα μάθει το ηθικό δίδαγμα της κάθε ιστορίας που διαβάζει, θα μάθει την παγκόσμια γλώσσα των παραμυθιών, θα το προετοιμάσει για τις δυσκολίες της ζωής...και άλλα τόσα!

Φτάνοντας λοιπόν στο πρακτικό κομμάτι, θα μου πεις.... την ώρα που βάζω το παιδί μου για ύπνο, το μόνο που θέλω να κάνω είναι να κλείσω τα φώτα και να του πω καληνύχτα.

Μην ανησυχείς καθόλου, όλοι μας έχουμε τις ημέρες που απλά δεν μπορούμε, έχουμε όμως και τις μέρες που είμαστε πιο ξεκούραστοι. Όπως και να έχει, εσύ σαν μάνα ή πατέρας που θέλεις το παιδί σου να κερδίσει όλα τα παραπάνω, προσπάθησε τα εξής:


  • Αν δεν μπορείς να διαβάσεις το παραμύθι, μπορείς να βάλεις να ακούσει ένα!
  • Προσπάθησε το παιδί σου να έρθει σε επαφή με το βιβλίο από πολύ μικρή ηλικία. Στην αρχή θα το φάει, μετά θα το σκίσει, καθώς περνούν τα χρόνια θα έρθει και η στιγμή που θα κάτσει δίπλα σου και θα σε ακούσει να του διαβάζεις τον πινόκιο!
  • Διάλεξε παραμύθια που ταιριάζουν με την ηλικία του παιδιού σου. Ένα παιδί 2 ετών δεν μπορεί να παρακολουθήσει μία μεγάλη ιστορία. Αντίθετα, θα του κεντρίσει το ενδιαφέρον ένα βιβλίο που έχει μία σύντομη ιστοριούλα, συνήθως γραμμένη με ομοιοκαταληξία.
  • Τοποθέτησε τα παραμύθια και όλες τις ιστοριούλες που θέλεις να διαβάσει στο παιδί σου σε σημείο εύκολα προσβάσιμο από αυτό.
  • Μην ξεχνάς ότι το παραμύθι γίνεται πιο ενδιαφέρον όταν μπαίνεις στο ρόλο των πρωταγωνιστών και "παίζεις" τους ρόλους αυτούς χρησιμοποιώντας διαφορετικές φωνές.
  • Δεν είναι απαραίτητο το παραμύθι να το διαβάσεις στο παιδί σου, λίγο πριν κοιμηθεί. Πολλές μαμάδες ή μπαμπάδες επιλέγουν να διαβάζουν παραμύθια με τα παιδιά τους, άλλες ώρες μέσα στην ημέρα, κάτι το οποίο δεν είναι καθόλου λάθος!
  • Μην ξεχνάς ότι δεν είναι όλες οι ιστορίες ενδιαφέρουσες για το παιδί σου. Αν δεις ότι δεν σε προσέχει, ή γενικά δεν δείχνει ενδιαφέρον, μην το πιέζεις. Πρότεινέ του να αλλάξετε ιστορία ή απλά κλείσε το βιβλίο και προσπάθησε αργότερα!
  • Να έχεις πάντα στο νου σου ότι δεν υπάρχει παιδί που να μην του αρέσει να διαβάζει παραμύθια, πόσο μάλλον με την μαμά ή τον μπαμπά του αγκαλιά :)




25 Νοεμβρίου 2015

Μαμά, θα γίνει πόλεμος;



Όπως γνωρίζεις, τα παιδιά καθώς μεγαλώνουν έχουν καλύτερη αντίληψη των πραγμάτων. Εφόσον τα παιδιά είναι σε θέση να μπορούν να εκφράσουν τις απορίες τους ή τις σκέψεις τους, μία από αυτές μπορεί να είναι και η ερώτηση:
 

"Μαμά, θα γίνει πόλεμος;"


Πόσο μάλλον τον τελευταίο καιρό, όπου παντού, στις τηλεοράσεις, στα ραδιόφωνα ακόμα και στις μεταξύ μας συζητήσεις, δεν ακούς τίποτα άλλο παρά μόνο την λέξη ΠΟΛΕΜΟΣ.


Ένα παιδί, έχει διδαχθεί, είτε από το σχολείο, είτε από το σπίτι του, κάποιες εισαγωγικές πληροφορίες για τον πόλεμο και την ειρήνη. Γνωρίζει ήδη ότι ο πόλεμος είναι κάτι κακό. Γνωρίζει επίσης ότι η ειρήνη είναι το αντίθετό του, και ότι είναι μία αξία τόσο σημαντική, που οι άνθρωποι κάποιες φορές πρέπει να πολεμήσουν για να την αποκτήσουν.

Για εμένα, ως μαμά είναι σημαντικό να βοηθήσω τις μικρές μου κόρες να καταλάβουν τι είναι ο πόλεμος, να τους το εξηγήσω με απλά και κατανοητά λόγια, αλλά κυρίως να τους κάνω να αισθανθούν την ασφάλεια που επιβάλλεται ένα παιδί, τόσο μικρό να αισθάνεται. 

Το ερώτημα είναι πως το καταφέρνεις αυτό; Θα σε συμβούλευα λοιπόν:

Να αφήσεις το παιδί σου να εκφράσει αυτό που σκέφτεται, χωρίς να προσπαθήσεις να το αποσιωπήσεις ή να αλλάζεις κουβέντα όταν σε ρωτάει κάτι σχετικό. Είναι σημαντικό το παιδί να λύσει στο μυαλό του ό, τι απορία μπορεί να "καρφωθεί" στο μικρό και αθώο μυαλουδάκι του.

Να προσπαθήσεις να προσέξεις οι συζητήσεις με τους μεγάλους, στις οποίες το παιδί σου είναι παρών, να μην περιέχουν σενάρια καταστροφολογίας και έντονες εκφράσεις ανασφάλειας, φόβου και αβεβαιότητας. Το παιδί σου μπορεί να είναι λίγο πιο εκεί και να παίζει, αλλά, πίστεψε με, σε ακούει!

Να μην έχεις όλη την ώρα ανοιχτή την τηλεόραση, που δυστυχώς παρουσιάζει τα γεγονότα αρκετά δραματικά. Ειδικά εάν δεν έχεις συζητήσει με το παιδί σου από πριν για την κατάσταση που επικρατεί, το άκουσμα και μόνο της λέξης πόλεμος, μπορεί να του δημιουργήσει έντονα συναισθήματα ανασφάλειας.

Όπως ξέρεις, η ρουτίνα δημιουργεί ασφάλεια στα παιδιά, επομένως η ζωή σου και η καθημερινότητά σου πρέπει να συνεχιστεί όπως και πριν.

Επίσης δεν είναι καθόλου κακό να πεις στο παιδί σου ότι είσαι και εσύ προβληματισμένη με την κατάσταση και φυσικά ότι παρόλο που συμβαίνουν όλα αυτά, είσαι πολύ χαρούμενη που όλοι είσαστε καλά και που νιώθεις τόσο ασφάλεια στο σπίτι σου.

Μην προσπεράσεις σημάδια που δείχνουν ότι το παιδί σου έχει επηρεαστεί πολύ από αυτά που ακούει ή βλέπει, όπως η νυχτερινή ενούρηση ή οι εφιάλτες. Τότε, δεν υπάρχει λόγος να αυτοσχεδιάζεις. Πρέπει να συμβουλευτείς έναν άνθρωπο που ξέρει να σε καθοδηγήσει και ο οποίος δεν είναι άλλος από έναν καλό παιδοψυχολόγο!

Τέλος, τι πιο ωραίο από το να διαβάσεις μαζί με τα παιδιά σου για τον πόλεμο και την ειρήνη:

Photo via