13 Μαρτίου 2013

Επιστροφή στο παρελθόν


Θυμάστε την πρώτη φορά που οι γονείς σας έφεραν την συσκευή βίντεο στο σπίτι; Που για να πάρετε ένα τηλέφωνο στο εξωτερικό ή την επαρχία  πηγαίνατε στο καρτοτηλέφωνο; Μην μου πείτε ότι έχετε ξεχάσει τις κασέτες TDK που βάζατε στο κασετόφωνο, την ταινία που μασούσε και έπρεπε να την γυρίσετε για να μπορέσετε να ξανακούσετε το αγαπημένο σας συγκρότημα; Ή το τηλέφωνο το αναλογικό που οι γονείς μας κλειδώνανε με κλειδαριά για να μην παίρνουμε τηλέφωνα στο εξωτερικό;

Παλιές καλές εποχές που δεν ξανάρχονται. Εσείς που έχετε παιδιά, έχετε σκεφτεί ότι όλα τα παραπάνω θα τα περιγράφετε στα παιδιά σας σε ελάχιστα χρόνια και θα φαντάζουν άγνωστα στα αυτάκια τους;

Και όμως, όχι μόνο τα παραπάνω αλλά και πολλά άλλα, είναι αντικείμενα που τα παιδιά μας δεν θα δουν ή δεν θα μάθουν ποτέ.
Τα παιδιά μας δεν θα δουν ποτέ βιντεοκασέτα και αυτό γιατί πουθενά πλέον δεν χρησιμοποιείται. Όλα είναι ψηφιακά και σε πολύ υψηλότερη ανάλυση. Φανταστείτε στο μέλλον!
Όταν θα χρειαστεί να ταξιδέψουν δεν θα αναθέσουν ποτέ σε ένα ταξιδιωτικό πράκτορα να τους βρει εισιτήρια. Εφόσον όλα πλέον μπορούν να γίνουν on-line και σε καλύτερες τιμές, γιατί κάποιος να πάει σε ταξιδιωτικό γραφείο;
Καταστήματα ενοικίασης ταινιών τα γνωστά video clubs, δεν θα υπάρχουν. Ειλικρινά ακόμα και στην εποχή μας πόσοι ακόμα όταν θέλουν να δουν ταινία την νοικιάζουν;
Τα μικρά μπομπιράκια μας δεν θα φοράνε ρολόγια. Τι να το κάνεις το ρολόι όταν έχεις στο χέρι σου συνέχεια ένα smartphone. Περιττό αξεσουάρ!
Η μικρή μου ποτέ δεν θα χρειαστεί να αγχωθεί ότι θα μας χρεώσει για υπεραστικές κλήσεις. Αν θελήσει να μιλήσει στην φίλη της στην Αγγλία απλά θα μπει στο internet και θα την βρει on- line.
Κάτι που δεν πρόκειται ποτέ να συναντήσουν τα παιδιά μας και πολύ χαιρόμαστε γι’ αυτό είναι το Dial-up Internet. Παλιά μεγαλεία!
Όλες οι εγκυκλοπαίδειες, έχουν επάξια αντικατασταθεί από το Wikipedia, το google και οποιαδήποτε άλλη μηχανή αναζήτησης.
Ξεχασμένοι φίλοι δεν θα υπάρχουν. Όσους έχεις θα τους έχεις και στο Facebook.
Την χαρά της προσμονής μέχρι να εμφανιστούν οι φωτογραφίες από φωτογραφικές με φιλμ δεν πρόκειται να την έχουν τα παιδιά μας.
Fax: Ακόμα και τώρα όταν ακούς κάποιον να λέει «θα σου στείλω fax» καταλαβαίνεις ότι είναι της «παλιάς σχολής». Φανταστείτε σε 10 χρόνια από τώρα.
Όταν τα παιδιά μας θα φτιάξουν το δικό τους σπίτι δεν θα πρέπει να ανησυχούν για τα καλώδια που θα κρέμονται δεξιά αριστερά χωρίς λόγο. Όλα θα είναι wireless.
Θυμάστε τα σετ αλληλογραφίας που χρησιμοποιούσαμε για τα γράμματα που ανταλλάσαμε με τις φίλες μας; Εγώ έχω φυλάξει ακόμα τα γράμματα που αντάλλασα για χρόνια με την φίλη μου. Η μικρή μου, δεν θα έχει ποτέ αυτή την συλλογή, όλα τα e-mail από τις φίλες της θα είναι αποθηκευμένα στον υπολογιστή της ή καλύτερα στο smartphone της…
Πηγή DailyArticle

5 Μαρτίου 2013

Κεφάλαιο "Παιδικός Σταθμός" ή απλά ένα χάος στο κεφάλι μας;





Αυτές τις μέρες τις έχω αφιερώσει στο "ψάξιμο" παιδικών σταθμών για το μικρό μας βλασταράκι. Μιας και είναι πλέον μεγάλη κοπέλα, (17 μηνών), και η περίοδος των μεγάλων ιώσεων φτάνει προς το τέλος της, είπαμε να βγάλουμε το παιδί μας στον έξω κόσμο.
Λίγο νωρίς; Πολλοί θα το πούνε, αλλά για εμένα δεν είναι καθόλου νωρίς. Και θα σας εξηγήσω γιατί. Η μεγάλη αλλαγή της μικρής μου ήρθε με τα πρώτα της γενέθλια και από την ημέρα που περπάτησε. Από τότε έπαψε να είναι ένα αβοήθητο και μικρό εύθραυστο μωράκι. Στα μάτι μου, και θέλω να πιστεύω και στην πραγματικότητα έγινε ένα μωράκι μεν, αλλά με μία σημαντική κατάκτηση, την κίνηση. Μετά ήρθαν τα Χριστούγεννα όπου από εκείνο το σημείο και μετά νιώθω και είμαι σίγουρη ότι η μικρή μου καταλαβαίνει τα πάντα και μπορεί επικοινωνεί. Ό, τι αισθάνεται το εκφράζει, με τον δικό της βέβαια μοναδικό τρόπο.
Μέσα σε αυτούς τους μήνες και παρατηρώντας αυτές τις μεγάλες αλλαγές πολλές φορές αναρωτήθηκα: «Γιατί να κάτσει στο σπίτι;». Δυστυχώς ή ευτυχώς η μαμά της (δηλαδή εγώ), είναι μία εργαζόμενη γυναίκα που την αφήνει κάθε μέρα από 8 μηνών, άρα ο απογαλακτισμός έχει ήδη γίνει.
Από την άλλη η άποψη που θέλει το παιδί να μένει σπίτι μέχρι τα 3 του, δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνη, το σπίτι είναι το μέρος που ο καθένας αισθάνεται πιο προστατευμένος και σίγουρος, αλλά όταν η μαμά και ο μπαμπάς λείπουν, το σπίτι είναι άδειο. Επομένως, το αμέσως επόμενο μέρος που το παιδί θα αισθανθεί οικεία, είναι ένας παιδικός σταθμός. Και αυτό για ένα και μοναδικό λόγο. Εκεί το παιδί θα βρεθεί με άλλα παιδάκια. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο. Το παιδί θα παίξει, θα ακολουθήσει βεβαίως και τις ρουτίνες της καθημερινότητας, φαγητό, ύπνος κλπ., αλλά το πιο σημαντικό και όμορφο απ' όλα είναι ότι θα βρεθεί με άλλα παιδάκια της ηλικίας του μεγαλύτερα ή μικρότερα, και από αυτά θα μάθει. Γιατί η διαδικασία της μάθησης είναι καθαρά θέμα επανάληψης και μίμησης.


Αφού λοιπόν είμαι 100% σύμφωνη με την ιδέα της μικρής μου να πάει σε παιδικό σταθμό ξεκινάει το δράμα της αναζήτησης του «τέλειου παιδικού σταθμού». Που φυσικά δεν υπάρχει. Κορίτσια, let’s face it, ο παιδικός δεν είναι το σπίτι μας, είναι ένας άλλος χώρος που φιλοξενεί πολλά παιδιά. Το τέλειο δεν το βρίσκεις, ιδανικές καταστάσεις δεν υπάρχουν, τα παιδιά μας ζουν σε μία κοινωνία που όχι μόνο τέλεια δεν είναι, αλλά και με πολλά προβλήματα. 
Γιατί λοιπόν μέχρι μία ηλικία να τα φουσκώνουμε με ψεύτικες υποσχέσεις και ξαφνικά να τα ρίχνουμε στο βούρκο της επιβίωσης;
Πάντως έχω να πω ότι κανένας παιδικός σταθμός, δεν έχει κάτι το διαφορετικό, τουλάχιστον αυτοί που έψαξα εγώ. Όλοι πάνω κάτω τα ίδια, καμία πρωτοτυπία ρε παιδί μου, αλλά εντάξει όπως είπα, μην αναζητούμε το τέλειο, γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει.