16 Μαρτίου 2016

Το πιο σπουδαίο...

Πήγα τις προάλλες να ρωτήσω για την επίδοση της 4.5 ετών κόρης μου στο σχολείο. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα πάει ξανά να ρωτήσω, δεν μου είχε δημιουργηθεί αυτή η ανάγκη. Έβλεπα το παιδί μου χαρούμενο και αυτό μου ήταν αρκετό. 

Με την αφορμή όμως του ότι δεν έβλεπα την δασκάλα της σχεδόν καθόλου, διότι όταν παραλαμβάνω την κόρη μου η κα Αναστασία έχει φύγει, και μετά από συζήτηση με άλλη μαμά, αποφάσισα να πάω κι εγώ να ενημερωθώ.

Stavroula Papadaki

Η αλήθεια είναι ότι άκουσα πάρα πολύ όμορφα λόγια. Η κόρη μου εξελίσσεται σε μία πολύ καλή μαθήτρια, όπως μου είπε και η κα Αναστασία είναι από τα παιδιά που θα είναι πάντα καλοί μαθητές. Το μικρό μου κοριτσάκι εξελίσσεται λέει σε ένα παιδί συνεργάσιμο, υπάκουο, επίμονο, ένα παιδί που συμμετέχει, με απορίες που δεν φοβάται να τις εκφράσει, σε ένα παιδί που ζητάει βοήθεια όταν το χρειαστεί, που ξέρει να διεκδικεί με όμορφο τρόπο, που, που, που, που, που...

Πολύ όμορφα πράγματα!

Φούσκωσα και ξαναφούσκωσα από υπερηφάνεια. 

Θρίαμβος!

Το είπα στον άντρα μου, το είπα στην μαμά μου, το είπα στον μπαμπά μου, χαρές, γέλια, συγχαρητήρια!

Όλα καλά...

Μέχρι που το είπα στην νονά της. Χάρηκε δεν μπορώ να πω...Όμως με πολύ όμορφο και διακριτικό τρόπο μου υπενθύμισε ότι μπορεί όλα όσα άκουσα από την κα Αναστασία να είναι σπουδαία, αλλά δεν θα πρέπει να παραλείψω σαν μάνα να διδάξω στην κόρη μου την έννοια της προσφοράς.

Το ομολογώ!. Έπεσα στην παγίδα της περήφανης μαμάς που έχει ένα παιδί "διαμάντι", αλλά το παιδί της στο σχολείο κοροϊδεύει τον αδύναμο συμμαθητή του μαζί με τα άλλα δυνατά παιδιά της τάξης. 

Τελικά τι είναι το πιο σημαντικό στην ανατροφή των παιδιών μας;

Νιώθεις μεγάλη ικανοποίηση και υπερηφάνεια όταν ακούς από τον δάσκαλο του παιδιού σου, όλα αυτά που κάθε γονέας θα ήθελε να ακούσει. Όμως αυτό είναι σημαντικό, όσο σημαντικό είναι το παιδί μου να μάθει να βοηθάει τους γύρω του, να μην κοροϊδεύει τον αδύναμο συμμαθητή του, να προσφέρει την βοήθειά του ακόμα και αν δεν του ζητηθεί. 

Και για αυτό είμαι υπεύθυνη μόνο εγώ και ο μπαμπάς της...



2 Φεβρουαρίου 2016

Πως να μεγαλώσεις ένα δημιουργικό παιδί... Κίνηση πρώτη, αφησέ το!

Διάβασα σήμερα το άρθρο αυτό στις New York Times και με έπιασε ένας προβληματισμός.
Προβληματίστικα γιατί δεν ξέρω τελικά σε ποιά από τις 2 κατηγορίες γονέων ανήκω. Σε αυτή που αφήνουν τα παιδιά τους να γίνουν δημιουργικά μυαλά ή σε αυτούς που κατευθύνουν τα παιδιά τους και τα κάνουν ρομποτάκια χωρίς ίχνος δημιουργικής σκέψης;

Επειδή μπορεί και να βαρεθείς να διαβάσεις το άρθρο, είναι στα αγγλικά, θα σου πω το κεντρικό νόημα. Αυτό που λέει λοιπόν είναι στην ουσία ότι οι σύγχρονοι γονείς έχουν χάσει την μπάλα. Γιατί στην προσπάθεια τους να εφοδιάσουν τα παιδιά τους με όσο το δυνατόν περισσότερες γνώσεις και δεξιότητες, ξεχνούν την έννοια του αυθορμητισμού ο οποίος είναι άρρικτα συνδεδεμένος με την δημιουργικότητα.

What holds them back is that they don’t learn to be original. They strive to earn the approval of their parents and the admiration of their teachers. But as they perform in Carnegie Hall and become chess champions, something unexpected happens: Practice makes perfect, but it doesn’t make new.

Το πρόβλημα είναι ότι η αυθεντικότητα των παιδιών, καταπατάτε από την ανάγκη για επιβεβαίωση και έγκριση από τους γονείς τους και τους δασκάλους τους. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι τα παιδιά όσο εκπαιδεύονται σε κάτι μπορούν να γίνουν πρωταθλητές σε αυτό, να γίνουν τέλειοι. Όμως σίγουρα ένα πράγμα δεν θα καταφέρουν, να δημιουργήσουν κάτι νέο και ίσως και καλύτερο από αυτό που μαθαίνουν με τόση μανία και προσύλωση.

Innovation my friends!

Κάνε σήμερα κιόλας ένα κοινωνικό πείραμα με το παιδί σου. Μάζεψε του όλα τα βιβλία και τα παιχνίδια από το δωμάτιό του και άφησε του δύο άσχετα αντικείμενα. Να είσαι σίγουρη ότι όχι μόνο θα βρει ενδιαφέρον σε αυτά τα δύο αντικείμενα, αλλά θα κάτσει και αρκετή ώρα να ασχοληθεί με αυτά, μετατρέποντας τα σε παιχνίδια.

Τα παιδιά γεννιούνται δημιουργικά και ελεύθερα. Γιατί τα μετατρέπουμε σε δυστυχισμένους ενήλικες με έλλειψη φαντασίας; 

The gifted learn to play magnificent Mozart melodies, but rarely compose their own original scores. 

Το παιδί σου θα γίνει ένας νέος Μότσαρτ εάν το αφήσεις να ανακαλύψει την κλήση του στην μουσική και όχι αν το μάθεις από τα 4 όλες τις συμφωνίες του Μπετόβεν.

Πως μπορεί λοιπόν να γίνει ένα παιδί δημιουργικό;

Έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά οικογενειών με πολλούς κανόνες συνήθως μεγαλώνουν σε ενήλικες με λιγότερη δημιουργική σκέψη, σε αντίθεση με οικογένειες παιδιών που οι κανόνες στο σπίτι ήταν λίγοι και απλοί. Οι γονείς αυτών των παιδιών στην ουσία τους βοήθησαν να φτάσουν την τελειότητα και την επιτυχία μέσα από ένα πολύ σημαντικό παράγοντα... δείχνοντας τους την χαρά της δημιουργίας, της δουλειάς και του κόπου...

Το τόσο ενδιαφέρον άρθρο καταλήγει με μία συμβουλή προς τους γονείς:
You can’t program a child to become creative. Try to engineer a certain kind of success, and the best you’ll get is an ambitious robot. If you want your children to bring original ideas into the world, you need to let them pursue their passions, not yours.

Το παιδί σου δεν μπορείς να το προγραμματίσεις να γίνει δημιουργικό. Και αν το προσπαθήσεις, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να δημιουργήσεις ένα φιλόδοξο ρομπότ! Αν θέλεις το παιδί σου να είναι ο επιστήμονας της νέας εποχής, άφησε το να ανακαλύψει τα ταλέντα του και τα ενδιαφέροντα του... όχι τα δικά σου!

Καλό απόγευμα!



19 Ιανουαρίου 2016

Οι πρώτες μέρες...


Σήμερα, έπεσε στην αντίληψη μου το παρακάτω κείμενο και θυμήθηκα κι εγώ "τα δικά" μου. Πώς ήταν οι πρώτες ώρες στο σπίτι με τη πρώτη μου κόρη. Θυμάμαι την απόλυτη σιωπή που επικρατούσε στο σπίτι και εμένα με τον καλό μου να μην μιλάμε, όχι γιατί δεν είχαμε τι να πούμε, αλλά γιατί δεν ξέραμε πως να διαχειριστούμε και να εκφράσουμε όλο αυτό που βιώναμε έτσι απλά και απότομα...
Αυτές τις ώρες δεν πρόκειται να τις ξεχάσω ποτέ!
Πρόσφατα με πλησίασε μία φίλη μου που έγινε πρόσφατα μανούλα(για πρώτη φορά)  και με ρώτησε: «Σου φάνηκαν δύσκολες οι πρώτες βδομάδες της μητρότητας; Περίμενα χαριτωμένα ρουχαλάκια και γλυκές αναμνήσεις αλλά δεν φαντάζεσαι πόσο πολύ έχωκλάψει και κλαίω ακόμα».
Θέλετε την αλήθεια; Οι πρώτες εβδομάδες ήταν δύσκολες και ορισμένες μέρες μάλιστα ήταν απλά άθλιες. Ορίστε, το είπα.
Έκλαψα, ενοχλήθηκα, ξαναέκλαψα, αναρωτήθηκα τι στο καλό κάνω, αναρωτήθηκα αν ήμουν έτοιμη να γίνω μαμά, κουράστηκα, έκλαψα και πάλι, ήθελα να βάλω τις φωνές κάθε φορά που έβλεπα τον άντρα μου, έκλαψα, εξουθενώθηκα και… ω, σας είπα ότι έκλαψα; Μα πιο πολύ θύμωσα πραγματικά με τον εαυτό μου που δεν ζούσα την εικόνα και το όνειρο που είχα για τη «μητρότητα». Ένιωθα μια αποτυχημένη. Επέτρεψα στις φαντασιώσεις μου περί μητρότητας να καθορίσουν το τι είδους μαμά ήμουν.
Οι πρώτες εβδομάδες της μητρότητας, παρόλο που ήταν πολύ γλυκές, ήταν επίσης μία τεράστια μεταμόρφωση. Κάθε διαφορετική και μοναδική πτυχή της προσωπικότητας μου προτού έρθει το μωρό μου στον κόσμο έμοιαζε να έχει εξαφανιστεί. Λειτουργούσα διαφορετικά, ενδιαφερόμουν διαφορετικά και σκεφτόμουν διαφορετικά. Είχα αλλάξει για πάντα…
Θυμάμαι τη σκληρή πραγματικότητα όταν ο άντρας μου γύρισε πίσω στη δουλειά. Πριν απ’ αυτό, ήταν σαν να βρισκόμαστε σε μικρές χαριτωμένες διακοπές, καθόμασταν τρισευτυχισμένοι με τον άντρα μου τα βράδια και χαμογελούσαμε, χαζεύοντας ο ένας τον άλλον και την κόρη μας. Βασιζόμασταν ο ένας στον άλλον, ίσως περισσότερο από ό,τι οι περισσότεροι, μιας και η κόρη μου γεννήθηκε Δεκέμβριο, μία περίοδο με πολύ κρύο και πολλές αρρώστιες, με αποτέλεσμα να μείνουμε σπίτι μόνοι μας, χωρίς επισκέπτες. Μπορεί να είχα ήδη χάσει τα λογικά μου, αλλά τουλάχιστον ήμασταν μια οικογένεια.
Μόλις ο άντρας μου επέστρεψε στη ρουτίνα της καθημερινότητάς του ένιωσα μόνη και πολλές μέρες κοίταζα το ρολόι και το ξανακοιτούσα, ώστε να τον ρωτήσω αν μπορεί να έρθει σπίτι νωρίτερα ή έστω να έρθει σπίτι το μεσημέρι να φάμε παρέα. Κάποιες μέρες πάλι τον ζήλευα και θύμωνα επειδή ένιωθα πως μόνο η δική μου ζωή είχε ανατραπεί ολοσχερώς.
Άλλες μέρες πάλι ξυπνούσα και χάζευα το πανέμορφο μωρό μου και σκεφτόμουν «άντε πάλι τα ίδια». Το τεράστιο στρες της μητρότητας με έκανε να παραλύω και ένιωθα φυλακισμένη στο ίδιο μου το σπίτι. Δύο δευτερόλεπτα αργότερα όμως την έπαιρνε ο ύπνος στην αγκαλιά μου και αρνιόμουν να την βάλω στο κρεβάτι της… Ήθελα να τη χαζεύω και έκλαιγα στη σκέψη πως θα επέστρεφα στη δουλειά.
Οι νύχτες ήταν οι χειρότερες. Θυμάμαι το άγχος που με κατέβαλε καθώς ο ήλιος άρχισε να δύει. Ξεκινούσαμε τη ρουτίνα μας και αισθανόμουν τόσο τρόμο που ευχόμουν ο ήλιος να ανατείλει και πάλι. «Να κοιμάσαι όταν κοιμάται κι αυτή!» μου έλεγαν. Σίγουρα. Εγώ απλά την παρατηρούσα ή απλά ξυπνούσα συνεχώς για να ελέγξω την αναπνοή της, από το φόβο μου μήπως πάθαινε κάτι όσο εγώ κοιμόμουν.
Η ευτυχία που μου χάριζε όμως ήταν αχανής. Ζούσα διαρκώς αντικρουόμενα συναισθήματα. Ένιωθα πως μου έλειπαν διάφορα πράγματα τώρα που ήμουν «μαμά»  και στενοχωριόμουν στην ιδέα του πόσο είχε αλλάξει η ζωή μου. Επειδή όμως την αγαπούσα τόσο βαθιά και δεν χόρταινα να είμαι η μαμά της, άρχισα να νιώθω ενοχές για τη στεναχώρια μου κι αυτό με πονούσε περισσότερο από κάθε τι άλλο. Έδινα διαρκώς μάχη με τον εαυτό μου, δεν τα έβαζα με το μωρό μου.
Και αυτό έμαθα στο τέλος… Όλα αυτά που ένιωθα και σκεφτόμουν, ήταν όντως εγώ, ήταν όντως οι σκέψεις μου. Είχα εξιδανικεύσει τόσο τον ρόλο της «μητέρας» που ένιωθα τεράστια ανασφάλεια σε αυτό τον ρόλο και επίσης υπερβολικό βάρος ευθύνης στους ώμους μου φέροντας τέτοιο τίτλο.
Ευχαριστώ πραγματικά τη φίλη μου που με ρώτησε πώς ήταν οι πρώτες μου εβδομάδες. Η απάντηση που της έδωσα ήταν τεράστια ανακούφιση. Ένιωσα να δένομαι μαζί της, επιβεβαίωσα την πραγματικότητα που ζούσα και ένιωσα τρομερά ανακουφισμένη.
Γι’ αυτό λοιπόν μαμάδες και μπαμπάδες, κουράγιο. Βρέθηκα και εγώ στη θέση σας. Θα σας εξουθενώσουν αυτές οι πρώτες εβδομάδες, σίγουρα. Το μωρό σας δεν θα είναι τόσο συνεργάσιμο και μπορεί να αισθανθείτε αποτυχημένοι. Θα κοιτάτε τον σύντροφό σας και θα εκνευρίζεστε και θα αισθάνεστε καταβεβλημένοι. Ταυτόχρονα όμως να ξέρετε πως τα πηγαίνετε περίφημα. Το μωρό σας είναι απίθανο. Και θα υπάρξουν σίγουρα στιγμές στη ζωή σας που θα αναπολείτε από το παρελθόν και θα αποζητάτε.
Τα μωρουδιακά ρουχαλάκια είναι πράγματι χαριτωμένα αλλά δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα αν κλάψετε απλά και μόνο στη σκέψη ότι έχετε να ντύσετε το μωρό σας. Αν είστε τόσο κουρασμένοι και εξουθενωμένοι, καλά θα κάνετε να μείνετε κι οι δυο σας με τις πυτζάμες!

12 Ιανουαρίου 2016

Και ο Άγιος φοβέρα θέλει;

ΟΧΙ! Είναι η απάντηση. Ειδικά αν πρόκειται για μία παιδική ψυχή. Αυτό είναι κάτι που πρέπει έχεις πάντα στο μυαλό σου και να μην το ξεχνάς ποτέ. Η οποιαδήποτε χρήση φόβητρου για να πετύχεις τον σκοπό σου, είναι καταστροφική για το παιδί σου, μ' ακούς;


Το φυσιολογικό παιδί από την ηλικία των 18 περίπου μηνών έως και την ηλικία των 6 αναπτύσσει διάφορους φόβους. Αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό και σημάδι της φυσιολογικής του ανάπτυξης. Οι φόβοι αυτοί μπορεί να δημιουργηθούν είτε από εσένα, κακός αλλά το έκανες τώρα κοίτα να το σώσεις, ή από εξωτερικούς παράγοντες. Από κάτι που είδε στην τηλεόραση, από κάτι που διάβασε, από κάτι που άκουσε, γενικότερα από ερεθίσματα που μπορεί να δέχτηκε από το εξωτερικό του περιβάλλον.

Πρέπει αρχικά λοιπόν να δεχτείς το γεγονός ότι, ναι, και το δικό σου παιδί έχει φόβους. Οι φόβοι αυτοί τις περισσότερες φορές θα σου φανούν αστείοι, ανούσιοι, ανάξιοι προσοχής.

Για το παιδί σου όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα... Όταν νιώθει φόβο για κάτι στην ουσία ζει ένα δράμα, πονάει η καρδούλα του. Το καλό λοιπόν που σου θέλω είναι να δώσεις προσοχή όταν το παιδί σου εκφράζει τον φόβο του και για να μην βοηθήσεις αυτός ο φόβος να εξελιχθεί σε μόνιμη φοβία να κάνεις τα εξής:

  • Άκου τι σου λέει, όταν σου το λέει και μην χαζεύεις στο smartphone σου.
  • Αγκάλιασε το παιδί σου και πες του ότι αυτό που αισθάνεται είναι απόλυτα φυσιολογικό και ότι και εσύ είχες φόβους όταν ήσουν παιδί. Εξήγησε.
  • Μην κοροϊδεύεις, μην γελάς ή ανεβάζεις στα social media τους φόβους του παιδιού σου. Δεν είναι αστείο. Καθόλου.
  • Σταμάτα να ουρλιάζεις όταν βλέπεις μυρμήγκι ή αράχνη, το πιο πιθανό είναι και το παιδί σου να κάνει το ίδιο.
  • Μην χρησιμοποιείς λέξεις ανεπίτρεπτες όπως "κοπρόσκυλο", "βρωμόγατα", ξέρεις γιατί.
  • Μην του φωνάζεις ή μην εκθέτεις το παιδί σου στον φόβο του, εφόσον βλέπεις ότι δεν το θέλει. Για παράδειγμα, αν φοβάται τις γάτες, μην το βάζεις με το ζόρι να χαϊδέψει την γάτα του γείτονα. 
  • Διάβασε του παραμύθια σχετικά με τους φόβους του.
Εάν λοιπόν κάνεις όλα αυτά το πιο πιθανό είναι το παιδί σου να ξεπεράσει τους απόλυτα φυσιολογικούς φόβους της παιδικής του ηλικίας και να αναπτυχθεί σε ένα ισορροπημένο έφηβο. Αν πάλι όχι, τότε μην το προσπερνάς. Βοήθησέ το!







24 Δεκεμβρίου 2015

Γιατί οι μαμάδες ΠΡΕΠΕΙ να φλερτάρουν

Με αυτό το ανατρεπτικό ποστ θα σου πω Καλά Χριστούγεννα και πολλές ευχές για τον καινούργιο χρόνο που έρχεται. Ας είναι μία χρονιά με πολλά όμορφα πράγματα, χαρούμενες ειδήσεις, αγάπη και ηρεμία!

Στα δικά μας τώρα...
Είσαι μαμά με τον κότσο κουράδα, φοράς φόρμες όλη μέρα, άντε στην καλύτερη κανένα τζιν, εννοείται ότι έχεις να βαφτείς 2 μήνες και γενικά έχεις παρατήσει τελείως τον εαυτό σου. Για γυμναστική και διατροφή, ούτε λόγος!
Μανούλα, εσύ που κάνεις την πιο σημαντική δουλειά του κόσμου, μην παραμελείς τον εαυτό σου. Είσαι πάνω απ'όλα γυναίκα, άνθρωπος και έχεις ανάγκη από πολλά πράγματα όπως και όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι.
Αλλά εκτός απ' όλα τ'άλλα έχεις ανάγκη και από το ΦΛΕΡΤ!
Ναι, καλά διάβασες...και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να το διεκδικήσεις!
Θα σου πω ότι το φλέρτ είναι ένα υγιέστατος τρόπος έκφρασης των συναισθημάτων μας για κάποιον άνθρωπο.
Θα σου πω επίσης ότι το φλερτ πρέπει να το απενοχοποιήσεις εδώ και τώρα. Το φλερτ σου δίνει κίνητρο, σε απελευθερώνει, σε ανανεώνει και σε γεμίζει αυτοπεποίθηση.
Το φλερτ δεν είναι απαραίτητο να είναι μεταξύ άνδρα και γυναίκας, είναι μια έννοια πιο γενική και έχει να κάνει με το πόσο θέλεις να γοητεύσεις ένα άνθρωπο.
Και πίστεψε με, δεν θα το πετύχεις αυτό κυκλοφορώντας σαν την πλήστρα από το σπίτι στο σχολείο, από το σχολείο στην δουλειά και από την δουλειά στο σπίτι.
Όμως πέρα από την εξωτερική εμφάνιση που έτσι και αλλιώς αν την προσέξεις θα σε γεμίσει αυτοπεποίθηση αυτό που είναι σημαντικό είναι να είσαι ο εαυτός σου! Ναι! Ψάξε πάλι τον εαυτό σου, δώστου όλα τα απαραίτητα ερεθίσματα, θυμίσου τα πράγματα που αγαπούσες πριν γίνεις μαμά, ξεκίνα το χόμπυ που αγαπάς.
Ζήσε!
Φυσικά, ποτέ μην ξεχνάς να χαμογελάς και να προσφέρεις απλόχερα την αγάπη σου στους ανθρώπους και ποτέ δεν θα χάσεις!
Καλές γιορτές :)